Gisteren hielp ik m'n oudste broer met z'n verhuis.
Door mijn deskundige toedoen werd onderandere hun bed perfect in elkaar geschroefd zodat ze nu terug als volwaardige ornithologen kunnen vogelen in hun nieuwe woning.
Verschillende bureaumeubels moesten eveneens hun meerdere herkennen in mijn persoontje, en zelfs de moderne diepvriezer en wasmachine kregen we zonder enig probleem klein.
Ook wilde ik minimum één kleine persoonlijke noot in hun nieuwe huis brengen. Ik greep mijn kans bij het ontdekken van enkele haken aan een muur in de bureauruimte. Ik koos zelf welk van de vele aanwezige kaders deze muur zou sieren, en haakte hem met enige moeite aan de gevonden haak. Het kunstwerk is zeker nog te verwijderen van deze plaats, maar enige moeite en gewring zal zeker aan de orde zijn. Broer kennende blijft het daar dus hangen... ik ben benieuwd.

Gisteren om 11u30 was het ons nog een comleet raadsel waar de nacht door te brengen. Een tijdje later vonden we nog een hotel met nachtelijke bar die bereid was ons binnen te laten in hun dierbaar etablissement. Nu is er veel minder spanning; reeds rond 15u reserveerden we ons plaatsje in een hotelleke ergens in een godverlaten steegje... Alle spanning van het al dan niet kunnen overnachten valt van ons af... enfin, dit toch als het hotel zich bevind waar ik denk dat het zich bevindt; want ondertussen hebben we er reeds terug een respectabeJntal kilometers wandelen opzitten.

Hier klinkt de radiocommentator verbazend veel als de Mano Chao zangers, moet ik recht op mijn klavier kijken om toetsen als "m" niet als "ñ" te tikken, en begrijpt geen mens wat ik ze probeer wijs te maken. Wanneer een kennis online komt blijkt hij eveneens acaber de inciar sesion, en tikt een teller onderaan mijn scherm ongenadigd af.
U hoeft geen uitleg, ik zit uiteraard in Mallorca :)

Zit ik rustig in mijn kamer te bekomen van het dagelijkse wakker worden, hoor ik opeens de deurbel.
Paniek! Ik ben de enige persoon in huis, en ben nog volledig getogen in pyama.

Meteen schiet ik in actie. Terwijl ik naar de badkamer spurt waar vers ondergoed te vinden is wordt volledig nachttenue nonchalant de vloer opgezwierd. Op de trap naar beneden bevind ik me al half in mijn lange broek en in de keuken wordt mijn T-shirt achterstevoren over mijn hoofd getrokken. Net voor ik de deur open sluit ik nog vlug de rits van m'n trui opdat ik er als volwaardig wakker persoon uit zou zien. Heel dit ritueel duurde nog geen halve minuut (een wereldrecord me dunkt).
Aan de deur... niemand!! Zou ik toch trager gereageerd hebben dan dat nodig was?

Terug boven hoor ik opnieuw het belgerinkel. Nu spoed ik me naar broers kamer vanwaar ik door het venster zicht heb op de hele straat, inclusief het deel voor onze deur.... Niemand!

Blijkt nu dat bij het luider zetten van m'n radio ook het belgeluid veel luider hoorbaar wordt. Dit doet toch wel een belletje rinkelen (een spreekwoordelijk ditmaal). Vanaf vandaag spurt ik tijdens dit liedje nooit meer naar de voordeur.

De meeste vrouwen doen me niet zo veel
Dat is al net zo met de meeste mannen
Soms ligt het aan de vorm van hun hoofd
Of zit hun spijkerbroek gewoon te strak gespannen

Maar zelfs al zijn ze prachtig om te zien
En worden ze door iedereen aanbeden
Ik word er maar zelden warm of koud van
M'n adem wordt er nooit door afgesneden

Maar soms zie ik een vrouw waar ik op slag van hou
Waar ik het allerliefste zomaar tegen zeggen zou

Mag ik naar je kijken in het volle licht
In een kamer met een bed en de gordijnen dicht
Mag ik je observeren, van dichtbij zonder kleren
En daarna liefdevol masseren
Omdat ik van je hou

De meeste vrouwen zeggen me niet veel
Ze kijken soms wel aardig uit hun ogen
Ze doen dan net alsof ze heel wat zijn
Of gedragen zich alsof ze alles mogen

Maar zelfs al zijn ze lief om mee te praten
Oh, en goed gezelschap om mee uit te gaan
Mijn hart gaat er niet sneller meer van kloppen
En het blijft er ook niet niet stil van staan

Maar soms zie ik een vrouw waar ik op slag van hou
Waar ik het allerliefste zomaar tegen zeggen zou

Mag ik naar je kijken in het volle licht
In een kamer met een bed en de gordijnen dicht
Mag ik je observeren, van dichtbij zonder kleren
En daarna liefdevol masseren
Omdat ik van je hou

Steeds als ik ineens in vuur en vlam sta
Stokt onmiddellijk de adem in m'n keel
Steeds als ik bemerk dat ik verliefd ben
Word ik grenzeloos verlegen en bloedsentimenteel

Mag ik naar je kijken in het volle licht
In een kamer met een bed en de gordijnen dicht
Mag ik je observeren, van dichtbij zonder kleren
En daarna liefdevol masseren
Omdat ik van je hou

(Marcel de Groot - Mag ik naar je kijken)

Ik heb iedereen graag. Enfin, dat probeer ik toch. Meer zelfs: ik heb alle levende wezens graag. Zelfs die kleine lelijke langgerekte honden die zo op een levende hotdog lijken; ja, ook die! Ook kabouters heb ik graag. Wanneer ik in een log schrijf dat ik een kabouterkudde schaamteloos doodtrap is dit enkel om een verassende pointe te bekomen. In werkelijkheid vind ik die miniatuurwezentjes te tof om ze enig kwaad te berokkenen.
Mijn bedoeling is zelf ook graag gezien te zijn. Ik probeer niemand te beledigen en pesten is ook niet aan mij besteed (plagen wel :p). Maar toch blijken er mensen te zijn die me niet graag hebben, wat uiteraard normaal is. Kan iemand me vertellen wat ik kan doen om toch door iedereen graag gezien te worden? Of is dat gewoon een onmogelijke zaak? [reacties in het genre van "ik heb je wel graag" worden ook aanvaard... reacties van Bart worden genegeerd :p]

Na 25 minuten roeien hadden we vier van de vijf getallen samen kunnen sprokkelen: 2, 3, 7 & 9. Na er enkele wiskundige tekens bij te gooien kwamen we op een resultaat die één eenheid verschilde met het gevraagde 521. Niemand deed beter.
Bij het boogschieten verzamelden we onze 25O punten in minder dan een 5de van de tijd die onze voorgangers nodig hadden. Ook hier bekwamen we dus een ideale plaats op het scorebord.
De voorlaatste proef was de speleobox. Net zoals bij de voorgaande proeven gaven we het beste van onszelf en zetten we een meer dan sterke eindtijd neer; vooral doordat J zich op een megatempo door de gangen worstelde.
De behendigheid- en teamplay-opdracht was voor ons ook een fluitje van een cent. Na wat taktisch denken leidden we onze geblinddoekte teamgenoot moeiteloos naar het andere eiland.

Dit alles zorgde ervoor dat ons team bovenaan eindigde in de rangschikking. De 4 overige teams lieten we ver achter ons. De prijsuitreiking volgde: we kregen op een plechtige manier een fles schuimwijn overhandigd... dit alles op zaterdag... zaterdag 11 oktober... een oneven dag... fuck

Omdat het spelletje badminton dat we deze avond voorzien hadden niet doorgaat, en omdat we nou eenmaal stoere binken zijn, hielden Jan en ik deze morgen een bokswedstrijdje.
Net door onze stoerheid hielden we deze wedstrijd in een duistere kelder, terwijl de beelden live uitgezonden werden naar verschillende illegale goktenten.
Gedurende een hele tijd leek het alsof ik de wedstrijd zou winnen, maar toch kwam even voor het einde een verrassende wending.

Enkele beelden wil ik je uiteraard niet onthouden:
- Ik geef Jan een mooie uppercut
- Maar Jan laat zich niet doen
- ...Na afloop

(uiteraard is dit, net zoals andere boksmatchen pure realiteit, en is niets fake)