Het zou praktisch zijn, en de winkels zouden er baat bij hebben!!

Stel je voor! Iedereen die aan de supermarktkassa afrekent krijgt gratis plastiekzakjes bij de aankopen, alle gekochte producten kunnen er makkelijk in gedragen worden. Het gezeul met duurzame draagtassen die achteraf toch altijd te klein blijken behoort vanaf nu tot het verleden; je vertrekt zonder bagage en komt een uur later als een blij mens, met plastiekzakjes, terug thuis.

Ook voor de supermarkten zelf zijn de voordelen enorm. Denk maar eens aan de reclame die de zakjes je zaak kunnen bezorgen! Stel je voor: overal in het straatbeeld zie je winkelende mensen met het logo van je winkel in hun handen, of het nu Delhaize, GB of Colruyt is, overal wordt je merknaam gezien.

Een win-win-situatie dus... als dit geen gat in de markt is weet ik het ook niet meer.

Bedenkers 2008, here I come!!

Dingen die ik deze week al deed, en jullie niet!!

- Ik liet een tand plomberen zonder verdoving
- Ik at hutsepot met varkenspoten in
- Ik vertaalde mijn CV naar het Frans
- Ik deed een internationale overschrijving van €1,5

en wie deze week toch ook één van deze dingen deed verdient een lolly

Ik had een idee.

Webcams zijn zo passé dat ik er één wou installeren op mijn log. Geef toe, wanneer was de laatste keer dat jij een webcambeeld in levende lijve tegenkwam langs de digitale snelweg? Neen, sexsites tellen niet mee!

Groot voordeel zou zijn dat jullie telkens nieuwe inhoud zouden zien op de site terwijl ik er zelf niet eens iets zou moeten voor doen... uitgezonderd mijn haar kammen dan, want onverzorgd op de site komen kan ik uiteraard niet maken.

Maar ik heb het verbrot. Opdat jullie meer zouden zien dan mijn linkerelleboog heb ik tijdens een poging het 20 cm tellende USB-kabeltje te verlengen naar een iets langere versie ervoor gezorgd dat de oude webcam me enkel nog de melding "usb-apparaat niet herkend" meegeeft.

Sorry

Reeds enkele jaren hou ik ervan mee te doen aan het groot dictee der Nederlandse taal. Meestal zit ik dan alleen in m'n kamer met enkel tv, papier en pen als bondgenoten.

Maar al een tijdje denk ik eraan dat het wel leuk zou zijn met een aantal samen mee te doen aan het dictee.
Alleen... ik vind geen andere freaks die houden van het dictee...

Ben ik zielig of zijn jullie het?

Ik geloof dat iedereen kwaliteiten heeft.

Ikzelf spreek 4 talen en programmeer er 9. Ik schrijf zelden dt-fouten en in wiskunde ben ik altijd al sterk geweest. Ik durf mezelf een handige Harry noemen en in sportwedstrijden moet ik zelden het onderspit delven.

U heeft misschien lang blond golvend haar of u kunt de eerste 30 cijfers van het getal pi opsommen ... dat respecteer ik

Ik heb veel vrienden en kan zonder problemen mondig uit de hoek komen. De woorden overgewicht of bierbuik ken ik enkel uit sprookjes en ik heb het lichaam van een mannequin (een vrouwelijke mannequin, maar dan nog). Eén op de 5 Belgen kan lachen met mijn moppen en ik heb zo'n interessant leven dat ik me de laatste 3 jaar nog nooit verveelde.

Kortom, ik ben gewoon perfect.

Maar waarom kreeg ik dan die verdoemde pot appelmoes niet open?

Vroeger was het allemaal makkelijk...

Op 11 november kwam Sint Maarten bij ons thuis langs en ontvingen we een voorraad lekkers en leuks. Alsof dat niet voldoende was kwam die beste man ook nog eens langs bij m'n grootouders, ooms, tantes en met een beetje geluk zagen we hem nog eens op school ook.
Toen na enkele weken de nieuwigheid van de gekregen speeltjes wat eraf was kwam dan eindelijk zijn broer op bezoek; bij alle familie waar Maarten niet langskwam, konden we wel rekenen op Nicolaas. En de hele kermis begon opnieuw... het kon die heilige mannen niet op tijdens deze periode van het jaar.

Maar nu is dat allemaal gedaan. Als ik zin heb in een knecht van chocolademoet ik nu zelf naar de winkel en als ik een nieuw speeltje wil zal het niet meer volstaan een brief te schrijven naar Spanje.

Ik ben 26 en ik wil terug in de Sint geloven

De kindermuzikal was prachtig uitgewerkt. De decors blonken uit in hun schoonheid, de kinderen vielen (praktisch) niet over hun teksten en het script was perfect geschreven.

Maar één iets werd vergeten. Geheel onterecht.
Bij deze dus:

Slechts enkele verfspatten meer op de groene overall...

Het leek er niet op dat ik zware schade opgelopen had tijdens de anderhalf uur durende battle. Alhoewel ik op het begin van de wedstrijd regelmatig vroegtijdig het strijdveld moest verlaten wegens een schotwonde (of jammer genoeg al te vaak wegens gebrek aan kogels), voelde ik me naar het einde van de paintballsessie toe een ware oorlogsheld.

Van hindernis naar hindernis wist ik te ontsnappen aan rondzoevende verballen terwijl we met ons team de tegenspelers tot derderangs abstracte schilderwerken bombardeerden.

Maar vandaag blijkt dat ik de titel veteraan waarschijnlijk nooit zal halen. Ik vraag jullie ten stelligste me geen welbedoelde schouderklopjes te geven, geen lieve tikjes te geven in m'n dij, en al zeker niet sensueel over m'n onderbeen te wrijven...